دیدم, خودم دیدم پروانه قشنگی هی در گلوی من می رقصید.
من داشتم برای یک ستاره ترانه می خواندم.

دیدم, خودم دیدم, یک قناری قشنگ, از آن همه آواز
تنها حنجره ی تو را نشانم می داد.

زندگی چقدر زیباست دختر عمو!
دیروز نامه ی عزیز از شیراز آمد
نامه اش, زبان شقایق بود,
انگاری هر واژه, باور کن! هر واژه به دیگر واژه عاشق بود.
عجیب است, من شبکور, جهان را چه قشنگ می بینم.
                                                                        سیدعلی صالحی
                                                                          برگرفته از کتاب
                                                                   عاشق شدن در دی ماه
                                                                     مردن به وقت شهریور

از اول هم
روی پاهای خودش ایستاد
آنقدر یادش نیامد
که دیگری آمد و
نشست جای کسی
که جایش همیشه خالی بود
بعد جای من
چه فکر های دور و درازی
که جا خوش نکرد:
اینکه کسی, در چهره ی تو دست ببرد
تو را از دست بدهد
اینکه کسی
............
بعد پچ پچی از راه رسید
-: خواب که بودید
دنیا را آب نمی برد؟
آن وقت
با آب
خودش را به تاب زد
تا فکرهای در سرش
از همان راهی که آمده بود
بعد, بی آنکه حتا
آبی از آب تکان بخورد
دنیایی را خواب برد.

محمدتقی عیسی نژاد
برگرفته از کتاب
هزار و چند سال برای تو

ظهر كه از دیوار بالا رفت
ساعت كه پا روی پا انداخت
با خودم گفتم
مرگ می تواند منتظر باشد
ما این هم منتظر فردا شدیم
تا حرف های ناگفته تمام شود
ما این همه منتظر فردا شدیم
تا شب از موهایمان پرید
حالا برف می بارد
و مرگ باید منتظر بماند

گراناز موسوی
برگرفته از كتاب

 پابرهنه تا صبح

تازه باران را تمام کرده بودم
که تمام رنگین کمانم را
باد برد

بر پشت بام
یک ابر از چند بالاتر
با بنفش می بارید

حالا بالای هفت آن طرف تر
باران
به قرمز می زند.
                               محمد آزرم
                           برگرفته از کتاب
                   عکس های منتشر نشده

مرغ با سنگ های کرچ
و گاو یعنی که سری به آخور می برد
حسنک!کجا؟
حسنک می رود درخت بیندازد

خانه از جیک جیک جوجه ها
و گاو یعنی که حرف های نخورده نشخوار می کند.
حسنک! کجا؟
حسنک را طناب گردن کلفت می آورد

خروس ها همه در عزای دیشب
و مسعود غزنوی
یعنی که ماغ می کشد
حسنک! کجایی؟ کجا؟
                                          ابوالفضل پاشا
                                         برگرفته از کتاب
                                         راه های در راه

کلمه یی
بر سپیدی کاغذ
گل می کند

در زمستان, هیچ رد پایی نیست

دانه های برف
به گلی می بارد
در انتظاری سپید

بر سپیدی ها, هیچ رد پایی نیست
صفحه یی سپید
زمستانی سپید
شعری سپید
به پایان می رسد
با کلمه یی
گلی

برپایان, هیچ رد پایی نیست

                                                ضیاءالدین خالقی
                                                  برگرفته از کتاب
                                             بارانی از پریشانی یال