در دنباله پاریس در رنو 10
هر سال مثل دخترانی كه تازه می آیند می میرد
من اما تنها می نویسم تو!
باقی صدای باران است...
چرا همیشه آب معنای دریا نمی دهد
و باران كفاف رودخانه ای را كه می آورد
خشكیده ام و می دانم كه دریایی هنوز در تو افتاده است
هنوز در پیله زندانی ام و چیزی بگویی اگ پروانه می شوم
من آمده ام كه بیارم تمام عقربه ها را كنار هفت
دیروز حرفی اگ كمتر از نمی دانم داشتی امروز می دانم كه ندارم
تنها دروغ می گویم كه از آن دفاع كنم!
خیابانی كه تو را می دواند مرا به جایی نمی رساند
باور نمی كنی؟
مثل كلاغی كه روی غروب می چرخد خودم را صدا می زنم
كه اینجا نیست، آنجانیست، هرجایی ست.
آخر آنكه تور را دارد چه دارد جز تو !؟
گاه آنكه نمی بیند همان را كه نمی بیند، می بیند
صدایی كه در نی ریخت من عاشق شده ام را می گوید
باقی صدای باران است...
گاهی قطره قطره انگش ها را به شانه ات می گذارد
از تو می خواهد كه برگردی و دریا را كه آنطرف افتاده است برداری.
مین دایره ها كه روی آب به هم می رسند و با هم دست می دهند
آخر همیشه من نیستم كه می پرستم تویی كه زیبایی!
ماه را از چهر ه ی تو كش رفتند و برآسمان آویختند
به ژای تو افتادن همییشه قدی بلند می خواست
واز اینهمه شاعر كه پشت پنجره با چتر، كسب به هوای بارانی تو نیامد.

                                                             علی عبدالرضایی

                                                               برگرفته از کتاب

                                                                پاریس در رنو

دارد می ترکد
بگذارید شلیک کند... گل!
بگویید و
بشنوید

دارد زنگ می زند
گوش تیز کنید!

شنیدن
روزنامه ای است که اجازه نمی خواهد.
                                          مهرداد فلاح
                                        برگرفته از کتاب
                              دارم دوباره کلاغ می شوم

در خیابان ها
با متانت راه می رویم
بارعایت آداب
نشان می دهیم که خوشبختیم
اما این طور نیست
و این رژه
رژه ای است شبیه فرار
یعنی ما
آرام و منظم
از حقیقت خود می گریزیم.

                                           رسول یونان

                                         برگرفته از کتاب

                                        کنسرت در جهنم

بی صدایی گودشان
در تعفن انفجاری
لانه کرده بود
....
نوزادی را که
می گریست
به آغوش
کشیدم.
                         فردین نظری
                        برگرفته از کتاب
                      وقتی که دستها
                 اعتماد باغچه را میخواهند