اینها چگونه آدم هایی هستند؟

بر پشت دایره ها مثل خواب راه می روند

پرنده هایی هستند که با بالهای حروف اسفرجانی

بر برگهای جهان خواب می روند

با یک گراور آهویی

از خاستگاه پیشانی

و نیشگون شیرین دندان آبدار عشق نخستین را دارند

بر لاله های گوش

و موهای زیردریایی که در میانه باران ماهیان ریز

فرو می ریزند

مثل درختهای زیبایی در جایی

که چشم هیچ تماشاگری در کار نیست

چگونه آدمهایی هستند

که وقتی تو پیش من می آیی

و در اتاق می مانی

آنها هم می آیند؟

                         رضا براهنی

                       برگرفته از کتاب

                    خطاب به پروانه ها

زن: دو دستی دوستم بدار

در تخت خوابی که پایه هایش در مه فروشده

کسی هوایمان را ندارد

می توان آه را دزدید

تا ماه غلتید

و پیش از آن که سر برسند

به راه افتاد

مگر تا میدان سر به هوای مین

پشت چند خاکریز می شود خوابید؟

مرد: آخر آسمان دیگر نمی گوید آبی ترین لباس خوابت را بپوش!

گناه ما هنوز جاده ای است که می گوید:

                                                         برو!

زن: شاید فردا در تخت خوابی که پایه هایش در شن فرو شده

سپیدترین لباس خوابت را بیاورم

همین حالا ....

آژیر سرخ در پنجره خرما ریخت

مهلت نداد مرد بگوید

                             دو دستی دوستم بدار

                                             گراناز موسوی

                                             برگرفته از کتاب

                                              پابرهنه تا صبح

حوالی مرطوب، سبزند

و سبزی دو چشم تو

به علت رطوبت زیاد گریه هاست

                                       عمید صادقی نسب

                                          برگرفته از کتاب

                                خودم را از چشم تو می بینم

در دنباله پاریس در رنو ۹

باز دارم از کنار فکرم می گذرم تو را در یادم نمی برم
که از یادم ببری بر آن سرم که پرم از آب را
کنار ساعت بیارم و سدی کنم بریا بعد از هفت!
گاهی تمام عقربه ها می آیند که تو برگردی و کنار خیابانی
که روی فردا می خابد
چراغ سبز اینهمه من باشی
نمی خواهم که زرد آنهمه روی موهای تو بنشیند
اگر تو برگردی مشهدم به لنگرود خواهم برد
تو از دورتر زیباتری
اصلاً همین گلهای قالب تویی!
و این چشم ها که روی کاناپه گل شده اند.
این روزها همان وعده ای که به خود داده بودم را عمداً فراموش کرده ام
شاید کسی نداند
اما من هم نمی دانم
که از خودم چه می خواهم
برای رفتن راهی که نباید تمام شود
عقربه ها را هی روی حالا نگه می دارم
شاید تو هم ندانی
اما جرات اینکه روزی بگذری از کنار می دانم را نداری
تو از پیشانی تنها خطوط را می بینی
من اما از تمام چهره ها خسته ام
خس ته!
روی تابستان چمخاله قدم می زنم
موهای تو بر شانه ام می ریزد یا که باران می آید؟
اگر تو برگردی من خودم را نمی کشم!
اگر بمانی هم چنین نمی کنم!
                                       علی عبدالرضایی
                                         برگرفته از کتاب
                                          پاریس در رنو

دهن دریده بر جنازه ام
پلنگ پتو
ماه را در خواب های من می جوید
بیدار می شوم
ماه در پنجره
سال پلنگ را تبریک می گوید.
                                                     رستم شیری

نه آدمم نه گنجشک

اتفاقی کوچکم

هربار می افتم

دو تکه می شوم

نیمی را باد می برد

نیمی را مردی که نمی شناسم

                                            گراناز موسوی

                                            برگرفته از کتاب

                                            پابرهنه تا صبح

دو کله ی قرمز و سبز

همین که دو کودک می کشم

گنجشک ها پر از سنگ می شود

آن ها را پاک می کنم

درخت بگذار باشد

و چند قطره ی باران

{چترها رابه هم می ریزند

قرمز و سبز

قرار هفته ی بعد را می گذارند پای درخت}

قرار بر قرار

اما درخت تنها افتاده

{گم شده اند آن قرمز و سبز

پای قرارشان نیامده اند}

یکی قسم به درخت می خورد

دیگری:

به تو قسم می خورم

درخت باشم و چشم به راه

تا قرار هفته ی بعد

رنگ ها را به هم ریخته

این دو کودک پاک از قرمز و سبز.

                                       آفاق شوهانی

                                      برگرفته از کتاب

                                      در این نه سیزده