|
 مشتی ستاره بود و یک لشکر از غزل
گلی که شکفنتنش را نه ماه و نه آفتاب
کسی هم ندیده بود.
گل ها
هزار هزار و
او
اما یکی بود و
هزاره بود
سوسو چراغ راهی از عبور این شب پاره پاره بود.
شکفتنش را کسی ندید و مرگش را اما که
نوزادگان و اکنونیان
فردایی از ستایش و خاطره می دارند
به همان نشان که روزی آفتاب را از کلاله ی فلک خواهند گرفت,
و بر مزارش ترانه خواهند خواند.
گلی که رازدار بیداری باغ بود و
همه چیز را می دانست و نشان نداد و رفت.
%
بهار جای دوری نیست,
من می دانم و گوش زمستان کر!
سید علی صالحی
برگرفته از کتاب
یادت بخیر شادمانی بی سبب
| 
